Chinoiserie

Chinoiserie

Podziel się

ZNAJDZIESZ NAS:
Więcej dowiesz się z naszego przewodnika

Chinoiserie-poradnik Westwing

W 1924 roku Maria Pawlikowska-Jasnorzewska pisała: Chcę jechać do chińskiej miłości, chcę jechać do chińskiej wiśni, najłatwiej tam i najprościej sen chiński mi się wyśni. Chiny od dawna stanowiły bogate źródło inspiracji nie tylko dla poetów. Egzotyczna chińska stylistyka wpłynęła także na sztukę, wnętrzarstwo i architekturę wnętrz.

Chinoiserie (wymawiamy szinuazeri) to w języku francuskim „chińszczyzna”. Chinoiserie odnosi się do europejskiego stylu w sztuce, wzornictwie i architekturze europejskiej popularnego w XVII wieku czerpiącego z kultury państw dalekowschodnich. Europejczycy byli zafascynowani głównie Chinami, na co wpływ miały misje Jezuitów na dworach chińskich dynastii.

Styl chinoiserie pojawił się we Francji, Holandii, Niemczech i Anglii w XVII wieku i szybko stał się jednym z głównych elementów nurtu rokoko. Wpływy chinoiserie sięgają aż do XIX wieku.

Czym charakteryzował się styl Chinoiserie?

Styl chinoiserie wykorzystywał motywy rodem z Chin: smoki, egzotyczne ptaki, roślinność, krajobrazy Wschodu, postaci Chińczyków w tradycyjnych strojach. W architekturze inspirowano się pagodami, czyli dalekowschodnim rodzajem wielokondygnacyjnej wieży; we wnętrzach chętnie wykorzystywano parawany i boazerie, a w rzemiośle artystycznym charakterystyczne motywy dekoracyjne i wyroby z laki (żywicy sumaka lakowego).

Przejawy chinoiserie

Wpływy chinoiserie można odnaleźć w produkcji fajansu. Pilnie strzeżona tajemnica produkcji chińskiej porcelany wzbudzała wielką ciekawość europejskich kupców i alchemików. Dopiero w 1709 roku Europejczycy poznali tajniki surowca i procesu wytwarzania masy porcelanowej. Z chińskich wzorów słynęła przede wszystkim fabryka fajansu w holenderskim mieście Delft.Na początku wyroby fajansowe z Delft były dekorowane na wzór porcelany z chińskiej dynastii Ming. W produkcji jako inspirację wykorzystywano także ilustracje z książek podróżniczych i dalekowschodnie krajobrazy.

We wnętrzach przejawy chinoiserie stanowiły głownie malowidła przedstawiające chińskie scenki rodzajowe lub orientalne pejzaże, parawany, egzotyczne kwiaty, girlandy i wachlarze.W Wielkiej Brytanii Thomas Chippendale, utalentowany stolarz, wykonywał meble w stylu chińskim. W jego manufakturze powstawały sprzęty eklektyczne, zdobione laką, które dziś nazywamy po prostu „chippendale”.

W parkach wnoszono altany, pawilony i pagody w stylu chinoiserie. Sir William Chambers zaprojektował wspaniałą pagodę w londyńskim ogrodzie Kew, w monachijskim Englischer Garten wzniesiono 25-metrową chińską wieżę, a w Wilanowie i Jabłonnie – altany inspirowane Chinami. W Drottningholm w Szwecji i Carskim Siole w Rosji, na zamówienie carycy Katarzyny II, powstały chińskie wioski.

Styl chinoiserie znalazł swoje odbicie także w malarstwie: Do malarzy sięgających po orientalne motywy należeli m.in. Jean Antoine Watteau oraz François Boucher.

Chinoiserie dziś

Dziś odżywają fascynacje Chinami. Państwo Środka otworzyło się na współpracę gospodarczą z innymi krajami, co powoduje duży napływ chińskich dekoracji i mebli do tych państw. Orientalne meble, lampiony czy stylowa porcelana będą wspaniałym uzupełnieniem wnętrz w różnych stylach: od nowoczesnych po eklektyczne.

 

Nadchodzące promocje