Podziel się

Le Corbusier był najbardziej wpływowym architektem, urbanistą i designerem pierwszej połowy XX wieku. Jego teorie przez wiele lat kształtowały sposób myślenia o nowoczesnej architekturze mieszkalnej – nowe idee docierały za pośrednictwem uczniów Le Corbusiera do wielu zakątków świata. Był jednym z twórców i głównych przedstawicieli tak zwanego stylu międzynarodowego, który do lat osiemdziesiątych dominował w architekturze i designie. Charakterystyczna dla Le Corbusiera surowa estetyka modernizmu do dziś ma wielu zwolenników i naśladowców.


Wiecie, że życie ma zawsze rację, a architektura się myli – Le Corbusier

Le Corbusier – biografia

Le Corbusier, a raczej Charles-Édouard Jeanneret-Gris, urodził się w 1887 roku w małym miasteczku La Chaux-de-Fonds w Szwajcarii. W młodości pracował w zakładzie zegarmistrzowskim swojego ojca, gdzie zajmował się grawerstwem. Wcześnie zainteresował się jednak architekturą i pierwszy dom zaprojektował, mając zaledwie osiemnaście lat.

Charles-Édouard Jeanneret-Gris nigdy nie ukończył studiów architektonicznych – umiejętności i wiedzę zdobywał, podróżując po Europie i ucząc się od ówczesnych twórców. Jego nauczycielami byli między innymi Auguste Perret, znany ze swoich innowacyjnych projektów wykorzystujących beton i stal, oraz berliński architekt i projektant form przemysłowych Peter Behrens. W tym okresie zafascynował się również architekturą klasztorną – podziwiał funkcjonalne, wygodne i pełne harmonii rozplanowanie budynków, które postanowił przenieść do współczesnych miast.

W 1918 roku Jeanneret-Gris, wspólnie z malarzem Amédée Ozenfantem, zainicjował nowy ruch artystyczny – puryzm, będący kontynuacją kubizmu. Artyści wydawali czasopismo „L’Esprit Nouveau”, w którym Jeanneret-Gris zaczął publikować jako „Le Corbusier”. Przyjęcie pseudonimu było dla niego symbolem ponownego odkrycia siebie.

W 1922 roku Le Corbusier, razem ze swoim kuzynem Pierre’em Jeanneretem, założył w Paryżu studio architektoniczne. Do 1927 roku pracował przede wszystkim nad projektami willi – między innymi Maison La Roche, gdzie obecnie ma swoją siedzibę Fundacja Le Corbusiera. W latach dwudziestych Le Corbusier opracował również swoje najważniejsze teorie urbanistyczne i architektoniczne, które zawarł między innymi w książce „W stronę architektury”.

W czasie wojny Le Corbusier wiele czasu spędził w Algierze, gdzie projektował nowe budynki na polecenie rządu Vichy. Po wojnie pracował przede wszystkim we Francji – z tego okresu pochodzi wiele jego najsłynniejszych projektów urbanistycznych. Zmarł na zawał serca 27 sierpnia 1965 roku.

Najważniejsze projekty architektoniczne

Le Corbusier zaprojektował dziesiątki budynków – wiele z nich nie doczekało się realizacji, inne do dziś można oglądać między innymi we Francji, Szwajcarii, Niemczech i Indiach. Wszystkie realizują zasadę, że dom ma być „maszyną do mieszkania” – według Le Corbusiera budynki mieszkalne powinny być projektowane tak samo jak samoloty lub samochody, żeby jak najlepiej spełniać swoje funkcje.

Willa la Roche (1923), inaczej Maison La Roche, to jeden ze słynnych domów jednorodzinnych zaprojektowanych przez Le Corbusiera i Pierre’a Jeannereta w latach dwudziestych. Na potrzeby Willi La Roche Le Corbusier po raz pierwszy zaprojektował kolekcję mebli.

Willa Savoye (1928) w Poissy na przedmieściach Paryża to jeden z najbardziej znanych projektów Le Corbusiera. Najlepiej realizuje ona sformułowane przez niego pięć punktów nowoczesnej architektury:

  1. Bryła budynku jest wzniesiona ponad powierzchnię terenu na smukłych, betonowych słupach, które pełnią funkcję ścian nośnych
  2. Brak ścian na poziomie parteru pozwala na swobodne rozplanowanie pomieszczeń.
  3. Dzięki przeniesieniu ciężaru na słupy fasada budynku mogła zostać dowolnie skomponowana.
  4. Okna są poziome i podłużne, zapewniają równomierny dostęp światła do wszystkich pomieszczeń.
  5. Na dachu domu znajduje się ogród.

Jednostka mieszkaniowa (1947-52) w Marsylii uznawana jest za prototyp współczesnych bloków. Projekt miał być odpowiedzią na trudną sytuację mieszkaniową w powojennej Europie – pozwalał na małej powierzchni zakwaterować wielu ludzi. Na dwunastu piętrach rozmieszczono 337 jasnych, przestrzennych mieszkań. Budynek jest jednak wyposażony również w sklepy, miejsca do uprawiania sportu oraz taras widokowy.

Kaplica Notre Dame du Haut (1950-54) w Ronchamp we Francji to jeden z niewielu kościołów zaprojektowanych przez Le Corbusiera. Uznawana jest za najwybitniejszy przykład XX-wiecznej architektury sakralnej i do dziś przyciąga uwagę 80 000 odwiedzających ją rocznie turystów. Asymetryczna konstrukcja budynku bywa uznawana za pierwszą zapowiedź postmodernizmu.

Zabudowania w Czandigarh (1952-59), stolicy Pendżabu w Indiach, to jeden z największych projektów Le Corbusiera. Miasto zostało zaprojektowane od zera w 1947 roku, dzięki czemu architekt mógł wprowadzić w życie część swoich idei urbanistycznych. Zaprojektował między innymi Pałac Sprawiedliwości, Muzeum i Galerię Sztuki oraz Pałac Gubernatora.

„Wyposażanie mieszkaniowe” – meble Le Corbusiera

Głównymi zainteresowaniami Le Corbusiera były architektura i urbanistyka. W latach dwudziestych zaprojektował jednak, wspólnie z Charlotte Perriand i Pierre’em Jeanneretem, serię mebli, które miały służyć jako wyposażenie jego budynków. Meble, które Le Corbusier określał mianem „wyposażenia mieszkaniowego” („equipement de l’habitation”), były podporządkowane tym samym zasadom co projekty architektoniczne – mają prostą, zgeometryzowaną formę, a ich najważniejszą cechą jest funkcjonalność. Kolekcja mebli została po raz pierwszy zaprezentowana podczas Salonu Jesiennego w Paryżu w 1929 roku.

„LC-1” to proste krzesło nawiązujące kształtem do krzesła reżyserskiego. Składa się ze stelażu z chromowanej stali i skórzanego siedziska. Zaprojektowane z myślą o wnętrzach mieszkalnych, znakomicie sprawdza się również w przestrzeni biurowej.

„LC-2” („petit confort”) i „LC-3” („grand confort”) to zapewne najsłynniejsze fotele w historii designu. Mają kształt sześcianu składającego się z zewnętrznego stelażu z chromowanej stali, w którym umieszczone są skórzane poduchy. Model „LC-2” jest mniejszy, ale ma wyższe siedzisko, które składa się z dwóch poduch. „LC-3” jest natomiast szerszy, lecz niższy, a siedzisko ma tylko jedną warstwę. Obydwa fotele do dziś cieszą się ogromną popularnością wśród wielbicieli designu.

„LC-4” to szezlong z regulowanym oparciem. Podobnie jak inne meble zaprojektowane przez Le Corbusiera, „LC-4” składa się ze stalowego stelażu i skórzanego wykończenia. Wyposażony jest również w podgłówek w kształcie wałka. Szezlong doskonale łączy ergonomię z minimalistyczną formą.

„LC-7” to krzesło obrotowe. Okrągłe siedzisko i półokrągła poręcz są wykonane ze skóry, natomiast elementy konstrukcyjne – ze stali nierdzewnej. Siostrzanym projektem „LC-7” jest obrotowy stołek – „LC-8”.

„LC-12” to stół zaprojektowany do Willi La Roche. Składa się z prostokątnego, szklanego blatu opartego na wąskiej podstawie ze stali nierdzewnej. Jest bardzo lekki i doskonale komponuje się z nowoczesnymi wnętrzami.

W latach pięćdziesiątych Le Corbusier zaprojektował również kolekcję mebli drewnianych do swoich powojennych budynków. Nie są one tak rozpoznawalne jak projekty przedwojenne, realizują jednak bardzo nowatorskie założenia. Wykonane z naturalnych materiałów meble modułowe przywodzą na myśl dzieła współczesnych designerów.

Zasady estetyczne sformułowane przez Le Corbusiera do dziś inspirują architektów i designerów. Żaden inny twórca nie wywarł tak ogromnego wpływu na to, jak pojmowana jest architektura i przestrzeń mieszkalna. Jego pomysły nie były jednak całkowicie odosobnione – był on jednym z przedstawicieli nurtu, który architekturę, meble i przedmioty codziennego użytku chciał podporządkować ich funkcjom. „Moje budynki zapewniają słońce, przestrzeń i zieleń” – czy ktoś może mieć wątpliwości, że właśnie te trzy elementy są niezbędne w pięknym mieszkaniu?

Aktualne promocje

Nadchodzące promocje