Elementy vintage z pchlich targów i sklepów z antykami łączą się tu z czystymi, nowoczesnymi detalami, tworząc wnętrze, które ma prawo ewoluować wraz z upływem czasu. Jak sam mówi: „Życie to jeden wielki proces wzrostu – aż do samego końca”. Znajduje to odzwierciedlenie nie tylko w osobistym rozwoju Martina, ale również w jego domu.

„Moje pierwsze wspomnienia wiążą się z częstym przebywaniem w ogrodzie”. Więź Martina z naturą jest widoczna do dziś – zarówno w jego wnętrzach, jak i w pracy. Duże, zielone rośliny są tak samo nieodłącznym elementem pomieszczeń, jak rzeźbiarskie bukiety czy florystyczne wzory na tekstyliach. Wnoszą one do architektury strukturę, ruch i organiczną głębię.

Strefa jadalni została zaprojektowana z myślą o funkcjonalności, pełniąc jednocześnie rolę centrum życia towarzyskiego. To tutaj się pracuje, jada posiłki i spędza wspólny czas. Meble o charakterze retro nadają pomieszczeniu urok oraz wizualną lekkość.

Chrom i szkło spotykają się tu z wyrazistymi barwami i tekstylnymi powierzchniami. W ten sposób powstaje pełen napięcia kontrast, który ożywia wnętrze. To zestawienie, które nie jest ani czysto minimalistyczne, ani celowo finezyjne, lecz pozwala na współistnienie obu tych światów jednocześnie.

Ulubione znaleziska i nieoczywiste zestawienia nadają wnętrzu osobowość oraz głębię. Martinowi nie zależy na tym, aby wszystko było idealnie dopasowane – chce otaczać się rzeczami, które dają mu poczucie autentyczności.

Duże, dwuskrzydłowe drzwi łączą ze sobą poszczególne strefy i nadają mieszkaniu strukturę. Otwierają one osie widokowe i pozwalają światłu swobodnie przenikać przez całą przestrzeń.

Sypialnia jest celowo bardziej stonowana niż pozostałe pomieszczenia. Dominują tu czyste powierzchnie i ograniczona liczba elementów, uzupełnione o wyraziste akcenty kolorystyczne. To idealna oaza spokoju!